Voor de reguliere bezoeker van deze website was het misschien wel al duidelijk, ik heb al een lange tijd niks meer op de website gezet. Reden hiervoor was dat het zo ongeveer de drukste periode van het afgelopen jaar was, de periode voor m’n vakantie. Dat schijnt zo te horen in ieder geval. Eigenlijk kon ik wel zo’n beetje stellen dat ik helemaal niet met vakantie had kunnen gaan, gezien de hoeveelheid werkzaamheden die me op m’n werk nog te doen stonden. Maar helaas voor baas en collegae, ik ben toch gegaan en heb er heerlijk van genoten! Het begint zowat vaste prik te worden lijkt het wel, vorig jaar ook al naar Fin M’coul, en ook dit jaar ben ik weer naar z’n berg afgereisd met een koffer vol spulletjes waar hij heel blij van geworden is. En natuurlijk wandelschoenen, zonnebrandcreme, extra dikke wandelsokken voor in de wandelschoenen (gouden tip voor als je veel loopt!!) en bij aankomst in het bergachtige land van Fin aangeschafte hak. Een zeer welkom werktuig als je gaat meehelpen met een stuk land vlak maken. Want alles daar in Fin z’n omgeving is erop toegerust om zich zo stevig mogelijk in de grond te verankeren. Zoals de kroonbladeren van deze Toorts, alweer helemaal klaar om het volgend jaar prachtige gele bloemen en wel 3 meter hoge stengels te laten zien.

Alles wat daar groeit en bloeit zo door het jaar heen is afgehard en aangepast aan het ene ding wat er in schaarste is, namelijk water. Plantjes die dood lijken kunnen na ‘n paar druppels water in ‘n dag tijd weer helemaal tot leven komen. Graspollen die eruit zien alsof ze zullen wegwaaien bij het eerste zuchtje wind zitten zeer stevig in de grond verankerd en alleen met bovenvermelde hak zijn ze van hun plek te krijgen. Als je iets wil verbouwen, al is het maar een aardappel of graan, dan zul je water nodig hebben om te irrigeren. Deze vakantie bij Fin was er ook op toegerust om een bezinkbak te maken zodat’ie mooi schoon water heeft en de sprinklers die overal op het land staan niet verstoppen. Dat is helaas niet gelukt. Voornamelijk door het besef dat we voor een bezinkbak zo’n 500 kilo zand naar boven moesten gaan brengen en zelfs Fin, met z’n reuzenhanden zag dat niet zitten. Wat we daarentegen wel voor elkaar hebben gekregen is het verbeteren van de water inlaat.

Het ziet er misschien enigszins knullig uit maar het werkt en het is stevig genoeg om een paar jaar mee te gaan. De bovenste slang voert water aan dat direct uit de baranco komt en valt op een zeef onder een hoek van 45 graden. Alle steentjes en rommeltjes worden daardoor eruit gezeefd en door de hoek duwt het water de steentjes omlaag, waardoor het filterdoek schoon blijft. Daaronder staat nog een zeef, bedoeld om bladeren en andere rommel uit de opvangbak te houden. Vervolgens gaat een dikke slang richting de terrassen waar Fin z’n groenten en andere gewassen aan het telen is. Al met al is deze constructie goed voor een spinkler die wel 8 meter ver komt. En da’s dan weer net genoeg om een heel terras te besproeien.

Wat dit keer overduidelijk was, in het dorpje waar Fin zich poogt op te houden, is dat het herfst was. Niet te merken aan het weer overigens want op 11 dagen hebben we 1 dag bewolking gehad, en nog een beetje regen ook. De regen valt in die regio in het voorjaar, met bakken tegelijk schijnt. Dan blijf ik er dus maar mooi weg denk ik Daar hebben we hier in Nederland immers ook genoeg van in het voorjaar. Het was vooral te zien aan de gigantische hoeveelheden tamme kastanje’s die je overal zag hangen. Bizarre hoeveelheden, ieder zichzelf respecterend liefhebber van de lekkernij zou spontaan z’n kleren uittrekken en zich baden in hoeveelheden die overal voor het oprapen liggen.

Als je goed kijkt dan kun je prachtige dingen zien daar in het land van Fin. Ook nu het jaar op z’n einde begint te raken en de natuur zich terugtrekt, veilig onder de grond of in een de spleten van een oude boom waar het lekker vertoeven is. Vernuftige systemen om ervoor te zorgen dat de zo veel mogelijk zaadjes op een gespreide manier verdeeld worden door de wind, of misschien zelfs wel voederpotjes voor vogels. Zoals het vangsysteem van de wilde peen met daarin de ‘kindjes’ voor het volgend jaar.

En soms kijkt het geluk je gewoon in je bruin gebrande gezicht…. Zoals in dit geval een prachtige bidsprinkhaan

En behalve werken op het land van Fin was er natuurlijk ook tijd voor ontspanning. Al is dat in het land van Fin altijd toch nog wel een flinke aanslag op je knieen en andere gewrichten. Het gaat er immers of heel stijl omhoog, of heel stijl omlaag. Maar als je daar doorheen bent, dan zijn er pareltjes te zien!

Zoals bijvoorbeeld het fantastische Parque National de Sierra Nevada. Een bergrug die aan de oostkant van Spanje begint en vervolgens richting de binnenlanden loopt. Een weelde aan natuur is er te vinden en ook voor mensen die van skieen houden is het er goed toeven in de winter aangezien de hoogste bergen meer dan 3000 meter hoog zijn en er dus eeuwige sneeuw te vinden is. Op deze plek geen sneeuw in ieder geval. Gelukkig maar!!

En vervolgens ga je verder wandelen en kom je opeens een stokoude brug tegen. De Puento Romano de Fondales. Een eeuwen oude brug dus die over de Rio Trevelez heen ligt en een wandelpad van de ene kant van de kloof naar de andere kant verbindt. De eerstvolgende doorwaadbare plaats is ongeveer 10 km wandelen verderop. Lang leve de romeinen dus, anders had ik deze foto niet eens kunnen maken!

En dan, even verderop  opeens dit mooie vergezicht. Hoe groen het nog allemaal is in oktober, na 4 maanden geen spatje regen. En ondertussen gaat de rivier in het uiterste dal van de kloof al honderden jaren door met stromen. Als je er wat langer over nadenkt, hoe lang het geduurt heeft om dit alles te ‘maken’ dan duizelt het je…..

Hierboven nog een gevalletje “Oei, wat mooi!!” in het Parque Nacional de Sierra Nevada, dit keer als panoramafoto.

Veel gedaan, veel gewandeld maar zoals gebruikelijk toch altijd veels te kort allemaal. Het is dat Fin me waarschijnlijk na 3 weken de tent uit zou schoppen (en ik hem) maar serieus, drie weken zou ik gemakkelijk vol krijgen daar. Volgend jaar dan maar weer denk ik. Iets eerder in het seizoen waarschijnlijk, al was deze tijd ook absoluut niet verkeerd. Want het mag dan wel half oktober zijn ondertussen, onderstaande kan nog steeds aan de Costa del Sol, onderweg naar Malaga om aldaar het vliegtuig naar huis weer te nemen.